كنت معدى على الناصيه اللى بعدى عليها دايما من سنين

فببص على البيت لقيته فضى و شالوا الشبابيك و الموبليا و كل حاجه و حوطوا المبنى بخيش

بعدها بكام يوم لقيت البيت متاكل نصه و ونش دقاق عمال يكسر فيه

لمسه واحده و يقع حته من الحيط

بصيت على المنظر ده

و لمعت عينى

فكرنى بحياتنا اليوميه

و علاقتنا الشخصيه

بنقعد نبنى سنين فى علاقتنا مع اصدقائنا

نحط طوبه على طوبه

و نقوى الروابط بينا بالمحبه و الموده كأنها الأسمنت بالظبط

و ممكن نيجى فى لحظه واحده

بكلمه واحده أو موقف واحد( زى لمسه الونش الدقاق )

أروح هادد كل حاجه

سهل جدا نكسر

فى لحظه 

فى ثانيه

بكلمه 

بموقف

صعب أن احنا نرمم مبنى 

زى العلاقه بالظبط

لو حصل شرخ تحتاج الى جهد لدرء الصدع

فى ناس بتستسهل و تروح تهد المبنى

مثال
واحد صديق حصل موقف من واحد أنتيمه أوى

كان وعده بحاجه بس ماطل و سوف فيها لغايه ما اتزنق صديقى فيها

و خد منه موقف جامد

و ازاى يعمل كده و خاصمه من ساعتها

انا مسمعتش الموقف من الطرف التانى

بس مبدئيا اللى ظاهر أن العلاقه اللى كانت قويه

و اتبنت على مر الوقت 

وقعت من موقف واحد

طب ايه الحل

هل أنت عندك استعداد أنك تضحى أو تيجى على نفسك شويه

عشان ترمم البيت و لا هتهده و تبنى واحد تانى
؟؟؟

يا ترى فى حاجه فعلا اسمها المثاليه الحمقاء
أو المثاليه الساذجه

لنا وقفه اخرى ان شاء الله
تابعونا

نظر الى الورقه بعين مرهقه فقد سهر الليل كله لأجل أن يكتب صفحه واحده فعجز كلما هم أن يمسك بكلمه و يحاصرها أفلتت منه حتى صار كالأسد العجوز الذى يعجز عن الامساك بفريسته

 . تأمل فى الورقه و شاهد الكلمات تفر يمينا و شمالا حتى أنه بدأ يكتب من جديد و لم يلبث أن انهى السطر الثانى حتى فرت الكلمات كالعاده .

 ألقى القلم فى عنف و قام من مجلسه اتجه الى النافذه ليشاهد حركه الشارع .

 رأى أطفاله يلعبون فى الشارع ألقى نظره حانيه عليهم فقد أثقلت الدنيا بظروفها عليهم حتى صار يكسب قوت يومه بشق الأنفس .

 أخذ يتذكر عمله فى المكتب الذى يغرقه فى عالم الأرقام لكنه ولد فى عالم الكلمات و نما و ترعرع فيه و ما و هاجر الى عالم الأرقام الا لسد الرمق بعد أن عجز عالمه فى سد حاجته و حاجه أولاده .

تذكر قصصه التى كانت تتنافس لنشرها المجلات  الثقافيه

حتى تخلت عنه لما سموه بقدم كتاباته

و عدم مسايرتها للعصر

أثارت هذه الخواطر الشجن فى نفسه فترقرقت دمعه دافئه على جبينه لتنحدر على جانب ابتسامه رضا بما قسم الله له رسمت على وجهه .

 (بابا )

 انتزعته  هذه  الكلمه العذبه من الثغر البسام لابنته  من خواطره

 فالتفت اليها فى رقه ليجدها تقول له

( بص يا بابا كتبتلك القصيده دى )

امسك بالورقه و قرأها بصوت عالى

 ابتسم ابتسامه واسعه و ضحك بصوت عالى

ثم  قبلها فى جبينها قبله حانيه

 فقد اكتشف إن عالمه لم يتخلى عنه

بل قد بعث له ابنته لتبعثه من جديد

و أمسك بورقه خاليه

و انهمرت كلماته على الورق.